dinsdag 23 juni 2015

Weekendje weg

Met de vrienden waar we deze zomer mee op vakantie gaan gingen we een weekendje proefdraaien
op een camping in het Brabantse Alphen.
 Kinderen en aanhang gingen mee, we waren met 12 personen.
In de vakantie gaan de kinders niet mee hoera
De reis gaat naar Zweden.
We hebben er erg veel zin in maar moeten nog even geduld hebben.

Zaterdag hebben we ons vermaakt op de camping en
zondag zijn we naar de Beekse Bergen geweest.
Wat een mooi en goed verzorgd park!
Op een hoosbui na hebben we het droog gehouden.
Van de safaritocht heb ik niet veel foto's, door een beslagen raam lukt fotograferen niet zo goed.








Collage van foonfoto's

vrijdag 12 juni 2015

Verloren

Mijn oude achterbuuf is opgenomen op een gesloten afdeling van een zorginstelling.
Ze is erg in de war.
Omdat haar enige ongetrouwde dochter ziek is (longkanker) en er verder niet veel familie is, bezoek ik haar wat vaker.
Het is een zware gang voor mij om daar heen te gaan.
Toch ga ik, omdat ze zo blij is als ik kom. Vreemd genoeg staat ze bijna altijd voor het raam als ik aan kom. 
Ik vraag me af of ze dan de hele week voor het raam staat te wachten tot er iemand op bezoek komt?
Vandaag ging ik op de fiets, het is een ritje van ruim een half uur. Lekker weer, langs mooie lanen met hoge bomen. Ik geniet daar echt van, hoewel ik een steen in mijn maag heb.
Uiteraard stond ze voor het raam toen ik bij het tehuis aan kwam.
Maar voor ik bij haar boven ben, dat duurt toch nog wel een paar minuutjes in verband met veiligheidsmaatregelen. Inmiddels heb ik alle codes, dan gaat het iets sneller.
Als ik dan voor haar sta is ze heel verrast, terwijl ze me aan zag komen.
Ze kent me gelukkig nog wel, tegen de verzorging vertelt ze wie ik ben, en dat ik niet alleen buur ben maar ook haar beste vriendin!
Vandaag was verdrietig, ze snapte niet waarom haar man maar niet terugkwam.
In werkelijkheid was ze van hem gescheiden en is hij al jaren geleden overleden.
Ze huilde en probeert haar verdriet onder woorden te brengen, wat erg moeizaam gaat maar ik voel haar onmacht. Ze zoekt naar woorden en maakt halve zinnen die kant noch wal raken maar ik weet wat ze bedoelt. Ze probeert haar frustratie aan mij duidelijk te maken.
Ook wil ze steeds mee naar huis of wil me spullen meegeven die ik in haar huis moet zetten. Ik had altijd een sleutel, maar inmiddels is haar huis verkocht en wonen er andere mensen.
Ik probeer haar af te leiden en vertel over de jongens en de honden en poes.
Ik klets en klets en we lachen gelukkig ook nog want het was altijd een vrolijke vrouw.
Het is zo jammer dat haar brein haar in de steek laat. Ik hoop en bid dat hier ooit een medicijn tegen wordt gevonden want het is mensonterend wat je daar in zo'n tehuis ziet.
Mijn buuf is eigenlijk de "beste" van de groep, de andere patienten kijken je met zo'n lege blik
aan, ik word daar heel verdrietig van.
Als ik weer buiten sta ben ik opgelucht en moedeloos tegelijk.
Het is een hopeloze situatie, onomkeerbaar en er is helaas geen kruid tegen gewassen.
Ik fiets naar huis en dank God dat mijn eigen moeder nog kerngezond is, lichamelijk en geestelijk.


dinsdag 9 juni 2015

Plaatjes

De laatste tijd gaat het plaatsen van berichten wat moeizaam.
Ik krijg steeds foutmeldingen en mijn foto's komen niet scherp genoeg over.
Soms plaats ik berichten niet omdat ik niet tevreden ben met het resultaat.
Ik maak dit bericht nu in een andere browser misschien dat dat beter gaat.

Dus......
Nieuwe poging!

De plaatjes uit de telefoon van de laatste weken!

 Lekker toeren met het Daffie.

Fluitekruid in het avondlicht

 Man mag graag fikkie stoken
(wat is dat toch met mannen??)
 Tattoo van jongste

 Bloeiende sering

 #Anders kijken
Thema: Reflectie
Overvaren met het pontje

Lief